Kalapastangan ang hindi ka piliin

Sinasabi ng karamihan na mali ito. Na hindi dapat ganito. Na ang pag-ibig na ito ay parang paglabag, isang bagay na hindi ko nararapat maramdaman para sa iyo.

Pero paano ko itatama ang isang bagay na totoo sa puso ko?

Tinawag nila itong kasalanan, dahil minahal kita nang higit sa kung ano ang pinapayagan. Dahil sa bawat pagbanggit sa iyo, alam kong lumalabag ako sa inaasahan ng lahat. Parang may liwanag na namamatay sa loob ko tuwing inaalala kong bawal tayo.

Hindi ako lumuhod upang humingi ng tawad. Lumuhod ako dahil sa iyo—dahil sa iyo natagpuan ko ang bagay na hindi ko naisip na mahahanap: ang pagmamahal na hindi hinihingi, ngunit ibinibigay ko nang buong-buo. Nawala ang aking pananampalataya sa mga tuntunin ng mundo, at natagpuan ko ang lahat sa pagtingin sa iyo.

Kung ang pag-ibig sa iyo ang magiging kasalanan ko, tatanggapin ko ito. Mas pipiliin kong magmahal nang totoo kaysa mabuhay nang walang damdamin. Mas pipiliin kong manatili sa iyong alaala kaysa mamuhay sa kawalan mo.

Kung hindi ka iisipin, iyon ang tunay na kalokohan.

Kung hindi ka iibigin, iyon ang tunay na pagkakasala.

Kahit sabihin nilang mali, ikaw pa rin.

Kahit gumuho ang lahat, ikaw ang una kong hahanapin.

Mali man sa kanilang mata.

Bawal man sa kanilang paningin.

Hindi nila nakikita ang nakikita ko.

Hindi ko kailangang ipaliwanag.

Hindi ko kailangang magpatunay.

Alam ko lang na sa dulo ng lahat, sa gitna ng lahat, ikaw ang pipiliin ko. Wala nang iba.